Hoi, noem me maar Geertje. En dit is mijn verhaal, hoe ik mijn geloof voor God vond.

In het begin van mijn gevangenisstraf was ik nog geen volle gelovige.

Mijn verhaal begint in een gevangenis ergens in dit land. Op mijn afdeling ben ik de enige blanke jongen.

Hij sprak mij na de kerkdienst en vroeg om een gesprek. Een paar dagen later zaten wij samen aan de koffie. Peter oogde vriendelijk en sprak rustig. Toen ik hem vroeg hoe het met hem ging, vertelde hij dat hij gelukkig was. Op mijn vraag hoe hij in deze omstandigheden zo gelukkig kon zijn, begon Peter te vertellen.

Er kwam een telefoontje van één van de afdelingen. “Kan je komen, Dorien?”

In de gemeenschappelijke ruimte zaten drie mannen. Ze hadden een probleem.

Kees zei: “Ik ben de incarnatie van Jezus.” Waarop Anton hem onderbrak: “Nee, ík ben de incarnatie van Jezus. Jan schreeuwde ertussendoor: “Dat zeggen zij nu wel, maar ík ben de echte incarnatie van Jezus! Dominee, u praat elke dag met Jezus. Vertel hen dat ik de échte ben!”