De blikjeszoeker

Samen met mijn dochter loop ik langs de Amsterdamse grachten. Ik laat haar zien waar ik ooit, ver voor haar geboorte, gewoond heb. In mijn ooghoeken zie ik hoe een man de vuilnisbak naspeurt op de aanwezigheid van blikjes. Dan roept hij iets naar iemand

die aan de andere kant van de straat loom tegen de deur in een portiek aanleunt. Onmiddellijk herken ik zijn stem en roep naar de blikjeszoeker? “Jordy”? Hij kijkt me onderzoekend aan en dan herkent hij me ook. “Anne”! Voor ik het weet, ontvang ik een stevige knuffel van hem. Mijn dochter kijkt verbaasd toe. “Hoe gaat het met je?” vraag ik.

Het is inmiddels al 8 jaar geleden dat Jordy de gevangenis verliet. Jordy vertelt hoe zijn eerste traject na de ISD-maatregel mislukt was. Dat hij daarna opnieuw in de gevangenis terecht gekomen was. En dat hij nu inmiddels een paar jaar weer buiten is. Hij verdient geld door blikjes te zoeken en heeft het daar druk mee. Hij heeft een vaste plek in de opvang.

Trots vertelt Jordy dat hij inmiddels opa is geworden van 2 kleindochters. Zijn kinderen zijn altijd belangrijk geweest voor hem en hij heeft ook nooit het contact met hen verloren, ook al verliep zijn leven chaotisch. Jordy geeft me opnieuw een stevige knuffel. En hij roept naar de persoon in de portiek dat dit de dominee uit de gevangenis is. “Dankzij hem kan ik nu gitaarspelen.”

We praten nog wat verder. Jordy is tevreden met het leven dat hij nu heeft. “Er is rust. Ik heb geaccepteerd dat ik keuzes gemaakt heb in het leven waardoor de samenleving nu niet meer op me zit te wachten.” Ik hoor het aan met gemengde gevoelens. Het is mooi dat Jordy op zijn manier een balans gevonden heeft in het leven. En dat hij het zoeken van blikjes voor hem een zinvolle dagbesteding is. Tegelijkertijd is het ook schrijnend wanneer hij opmerkt dat de samenleving niet op hem zit te wachten als gevolg van de keuzes die hij heeft gemaakt. En ook dat is waar. Het is niet dat Jordy het niet geprobeerd heeft. Hij heeft zich ook wel aangesloten bij kerken en het geloof is en blijft belangrijk voor hem. Maar Jordy wil ook vrijheid. En zijn keuzes daarin worden niet altijd begrepen. En dus leeft Jordy nu naar zijn idee aan de rand van de samenleving, op zoek naar blikjes maar wel in verbinding met zijn kinderen en kleinkinderen. We nemen afscheid. Mijn dochter heeft het hele gesprek gevolgd. “Hij is je heel erg dankbaar” merkt ze op. “En je kan zo zien dat het een goede kerel is.”

Ds. Anne van Voorst, hoofdpredikant

Jordy is niet de echte naam van deze man!