Skip to main content

De drenkeling en de druppel

Uit de Epiloog van:
In de Gevangenis wil je God,
Margreet Sanders
Adveniat 2024

De drenkeling en de druppel

Laatst droomde ik dat ik uit een vliegtuig viel. In een oceaan van mensen. Allemaal drenkelingen. Ik viel er midden tussenin. Je kon alleen maar boven komen door anderen naar beneden te trekken. Ik voelde hoe er aan me getrokken werd en soms, heel even, voelde ik dat iemand me optilde. Ik zat klem en kreeg geen adem. Maar ik wist opeens heel helder dat dit de keus was. Of ik werkte me zelf naar boven, of ik hielp optillen. Mezelf redden of verdrinken.

De gedetineerde vrouwen schuifelen langs mijn kamer. Op weg naar het werkatelier, de luchtplaats, de dokter, hun advocaat. Bijna zonder uitzondering lopen ze even binnen. Ik ben verbaasd hoeveel ellende je in één enkele minuut bij iemand op tafel kunt leggen. Alleen al deze ochtend: ‘… Mijn zoontje is ziek en zijn pleegouders geven geen fuck om hem.’ ‘…. Dochter, zestien, weggelopen uit opvanghuis – niemand weet waar ze is… als ze maar niet voor het snelle geld van de prostitutie gaat, zoals ik ooit.’ ‘… Er is kanker geconstateerd, amputatie is onvermijdelijk.’ Mevrouw H. in een stortvloed van tranen ‘… ik hou het niet meer uit – ik wil niet meer, ik wil dood…’ Tien minuten later haar celgenoot: ‘… als ze nog langer blijft zeu ren, bega ik een ongeluk.’ Zojuist Sashia B.: ‘… u hebt geheimhoudingsplicht toch? Mag ik u dan het volgende vertellen …’ ………………………………………………………………………………………………………………..

Hoeveel ellende ik ook toegeschoven krijg, uiteindelijk ligt het niet op mijn bord. Het blijft de ellende van anderen. …………………………………………………………………………………………………

Dan herinner ik me mijn droom. De uitleg die ik eraan had gegeven, was wat kort door de bocht. Een keus uit twee. Jezelf redden door anderen te gebruiken. Of anderen helpen, maar zelf verdrinken. Maar ik was verdorie toch niet aan het verdrinken? Ik probeer mensen op te tillen. Ja, dan word je letterlijk zwaarder. Maar in mijn droom voelde ik toch dat ook anderen mij optilden? Ik word zelf ook gedragen. Door mijn collega’s, door mensen thuis, door God – en eigenlijk ook door de vrouwen hier in de gevangenis, die mij hun vertrouwen schenken, dankbaar zijn en graag met me willen spreken. Als dat geen optillen is!