De Geestelijke Verzorging in de PI
De dominee heeft mij gevraagd om een stuk te schrijven over de Geestelijke Verzorging in de PI waar ik moet verblijven. Ik ken alleen deze PI. Op dit moment zit ik ± 22 maanden in detentie. ‘Mijn leerschool’, zo noem ik mijn detentieperiode. Van die 22 maanden zat ik ongeveer 8 maanden hier.
Vanaf mijn aanhouding tot nu zijn er best veel mooie (bijzondere) dingen gebeurd, in een ander stuk zou ik daar meer over kunnen schrijven. Maar nu over hoe ik de GV ervaar in deze PI.
Voor elk geloof is er voor een gedetineerde een geestelijk verzorger.
Maar ik ben christen (hervormd). Zo ben ik opgevoed en er meer dan 50 jaar niks mee gedaan, dus wat wist ik van het geloof: niet zoveel, of het was heel diep weggestopt. Dus hoe ziet een kerkdienst er uit? De ene week katholiek en de andere week een christelijke (dominee) die de dienst leidt. De dienst is als elke normale kerkdienst. De diensten zijn hier modern met lieve zangers en muzikanten van buitenaf, maar ook met medegedetineerden. Als we binnenkomen staan er vrijwilligers om ons een warm welkom te geven. Na de dienst kun je met de vrijwilligers een gesprek hebben, want dan is er ruimte voor een kop koffie en een koekje voor ons allen.
Voor mij werkt het met al die vrijwilligers zo, dat ik voel dat ik ertoe doe, dat die mensen met een groot hart er zijn en ons niet veroordelen, maar ons zo nemen als we zijn. Dat helpt mij om mensen te vertrouwen en verbindingen te leggen van vertrouwen.
En buiten de wekelijkse kerkdiensten zij er 1 op1 gesprekken en groepsgesprekken. Bij de groepsgesprekken is er dan ook vaak een vrijwilliger bij. De gespreksgroep is een gesprek naar aanleiding van de inhoud van het Bijbelgedeelte voor de komende zondag. Daarvan lezen we hardop om de beurt een stuk en daarna komen de vragen naar elkaar. Alles wat we bespreken blijft ook tussen ons; dat is de voorwaarde die de GV stelt aan de gespreksgroep en dat bevalt mij erg goed. Want er zijn veel gedetineerden die veel spijt hebben en niet voor een tweede keer in de PI terug willen komen. Ik ben ook 1 van degenen die nooit meer terug wil komen in de PI.
De kerk betekent voor mij een stap vooruit en soms een klein stapje naar achteren (nooit een stap terug), maar altijd daarna weer vooruit. De gevangenis is ook een leerschool en geen bajes, ik zit niet op cel, maar op mijn kamer. Dus door de GV zie ik alles positief. Maar straf waarvoor ik zit, is een gevolg. Maar achter dat gevolg zit de inhoud van een persoon en die moet je ontdekken, zodat je na het vrijkomen niet het gevoel krijgt van een tweede straf; deze periode is daarom heel belangrijk, dus een leerschool. Dus loslaten is een begin en als je niet gelovig was of praktiserend, moet je daarmee ook een begin maken.
In het Kerstpakket zat dit jaar een tegoedbon voor een boek. Ik mag wel zeggen een heel mooi boek: er was keuze uit: ‘Zitten met God’ en ‘Iedere dag nieuw’. De kerstpakketten werden door de GV met hulp van vrijwilligers aan ons overhandigd. Zonder de GV zouden veel gedetineerden een tekortkoming in hun ontwikkeling hebben.
Daar wil ik ook mee afsluiten hoe belangrijk de GV voor mij is en voor velen!
Een vriendelijke groet van een gedetineerde bij wie het glas halfvol is.