Niet en wel welkom in de kerk
Terug in 2021, nadat ik een tijd gedetineerd ben geweest, ben ik vanuit de detentie overgeplaatst naar en FPK kliniek voor een opname van 6 maanden.
Nadat ik in detentie met de gevangenispastoor in contact ben gekomen is mijn interesse in het christelijk geloof opnieuw gewekt.
Ik heb vroeger op een CBS gezeten en vanuit daar zeer beperkte kennis meegekregen.
Anyways, tijdens de opname in de kliniek wou ik daad bij woord voegen en elke zondag naar de kerk gaan. Na overleg met de kliniek werd dit opgezet als een verlof moment. De eerste paar keren dat ik de kerk bezocht voelde als een soort thuiskomen. Ik zong veel, bad veel en had wat losse contacten opgedaan. Ik voelde me (weer) gezien door de “normale” maatschappij.
Echter, na de dienst er altijd een koffiemoment, om na te praten. Hier was ik de eerste 3 x nog niet naar toe geweest. De 4e x vertelde ik in al mijn eerlijkheid, nadat mensen mij hierom voegen, dat ik vanuit detentie vergiffenis heb gezocht en blij was hier te mogen zijn. Maar dit werd niet goed ontvangen en ze keken me vanaf toen scheef aan.
Het was een kerk in een dorp waar veel decadente mensen samen kwamen. Dit was best een klap in het gezicht om zelf ook de mens te leren vertrouwen. Gelukkig waren er ook 3 hele lieve mensen die mij graag verwelkomden in die kerk, waaronder de pastoor. Sindsdien hou ik vast aan mijn geloof . Voor mij is mijn relatie met God: persoonlijk.
En ik voel veel liefde en kracht via mezelf en van de meeste mensen die zelf ook geen oordeel klaar hebben staan.
Never judge a book by it’s cover.
Keep your dreams alive.