In de instelling waar ik werk slepen veel mensen trauma’s/ gebeurtenissen uit hun verleden dagelijks met zich mee. Benedictus roept ons op om gehoorzaam te zijn aan het zich aandienende moment in het heden. (Obedientia)

’t Scheepken onder Jezus’ hoede, Met zijn kruisvlag hoog in top, Neemt, als arke der verlossing,
Allen, die in nood zijn, op. 

Hij loopt onrustig heen en weer met gebalde vuisten en zijn gezicht staat strak. In mijn kantoor is de spanning om te snijden en ik weet één ding: rustig blijven.

Hij loopt naar het raam en opent het raam. Bij mij kan het raam gelukkig open voor de nodige frisse lucht, maar de tralies blijven. De man neemt een paar diepe teugen frisse lucht en loopt vervolgens heen en weer om nog een keer diep adem te halen terwijl hij voor het raam staat.

Dan pakt hij een gitaar die op mijn kantoor staat en gaat hem stemmen. Ik blijf rustig zitten en geef hem de tijd. Die tijd heeft hij nodig. Er is nog steeds geen contact met hem te maken. Ik mag er wel bij zijn in die onrust. Sterker nog… ik hoef er alleen maar te zijn, meer niet. Dan zegt hij dat hij een zelfgeschreven lied wil laten horen.  

A lot on my mind, but I still know…
A lot on my mind, it makes me fall.
I try to survive, but can’t let go
The ones I lost, I lost the most…
life is unfair, I know.
I’m so tired of the feeling of being alone….
Life is unfair, I know.
I’am waiting for the moment, that I can go home…
A lot on my mind, is all I have…,
a lot on my mind, that I regret.
So much things I haven’t said.
At het end, I lost again….,
life is unfair, I know.
I’m in the middle of the process, but it goes so slow
Life is unfair, I know.
I’m just trying to accomplisch the things.
I call goals….
A lot on my mind, from what I want…
I’m finding out, where I belong
The daily fights, made me strong.
I’m searching for,
When things went wrong…
life is unfair, I know.
But you gotta hurry up because time won’t stop, no…
life is unfair, I know.
I’m so filled up with emotions, that I can explode

Ik ben er stil van en voel dat de spanning en onrust uit mijn kantoor weg vloeit. Nu kan en mag ik vragen stellen over de tekst. Met deze man is communiceren niet moeilijk. Ik hoef alleen maar te luisteren naar de inhoud van zijn zelfgemaakte liederen. Op deze manier uit hij zijn gevoelens. Dit is de manier waarop zijn blik weer zacht wordt en zijn handen open gaan.

Ik geniet van deze manier van communiceren en de privé concerten die ik regelmatig krijg. Het enige wat ik hoef te doen is ruimte geven en goed luisteren naar de teksten. De liedteksten geven mij inspiratie om woorden te geven aan het gebed waarmee we onze gesprekken beëindigen.

Justitiepredikant Hendrine